شته سیاه باقلا با نام علمی Aphis fabae ، بهعنوان یکی از مهمترین آفات مزارع حبوبات و سبزیجات شناخته میشود. این شته علاوه بر خسارت مستقیم ناشی از مکیدن شیره گیاه، یکی از ناقلان مهم ویروسهای گیاهی است و میتواند بیش از ۵۰ نوع ویروس مختلف را به محصولات زراعی منتقل کند. در این مقاله علائم خسارت شته سیاه، روشهای طبیعی کنترل آن و مؤثرترین سم برای شته سیاه باقلا را بررسی میکنیم. با شناخت این آفت و راههای مدیریت آن میتوانید از خسارتهای سنگین در مزرعه جلوگیری کنید؛ پس مطالعه این مطلب را از دست ندهید!
علائم شته سیاه باقلا
شته سیاه باقلا اغلب در پشت برگهای جوان مستقر میشود و با افزایش تعداد، کلنیهای متراکم تشکیل میدهد. این آفت با تغذیه مداوم از شیره گیاهی باعث برهمخوردن تعادل فیزیولوژیک گیاه شده و در نتیجه علائم مختلفی از جمله موارد زیر ظاهر میشود:
- پیچیدگی و بدشکل شدن برگها
- کوتولگی و توقف رشد بوته
- پژمردگی و زردی تدریجی برگها
- خشکشدن برگهای جوان و سرشاخهها
- ایجاد پناهگاه برای شتهها
- ترشح شیره چسبناک (عسلک)
- ایجاد بستری برای رشد کپک دودی (قارچ فوماژن)
- انتقال ویروسهای گیاهی
توجه داشته باشید که شته سیاه با ترشح مقادیر زیادی عسلک، باعث چسبناک و براق شدن سطح برگها میشود. به همین دلیل باعث جذب مورچه، مگس و سایر حشرات میشود. همچنین شته سیاه با انتقال بیش از 50 ویروس گیاهی، میتواند موجب خسارات غیر مستقیمی مانند: بدشکلی برگها، ایجاد لکههای موزاییکی، کوتاهماندگی بوته و کاهش شدید عملکرد محصولاتی مانند باقلا، لوبیا و چغندرقند شود.

گیاهان میزبان شته سیاه باقلا
شته سیاه یک آفت بسیار سازگار با چند میزبان است و میتواند از دامنه وسیعی گیاهان تغذیه و تکثیر کند. به همین دلیل آفت بهراحتی میتواند بین مزارع مختلف منتقل شود و چرخه زندگی خود را بدون وقفه ادامه دهد.
دسته گیاهان | میزبانهای اصلی |
حبوبات | باقلا، لوبیا، نخود، عدس، لوبیا چشم بلبلی، لوبیا علوفهای |
| محصولات صنعتی و زراعی | چغندرقند، سیبزمینی، توتون، آفتابگردان، پنبه |
سبزیجات و صیفیجات | اسفناج، چغندر سبزی، خیار، بادمجان، فلفل، کدوها |
| درختچهها و میزبانهای اولیه | بیدمشک، آقطی |
درختان | چنار، زبانگنجشک، شمشاد |
| علفهای هرز پهنبرگ | تاجخروس، خرفه، تاجریزی، گاوزبان |
بهترین سم برای شته باقلا
در صورت بالا بودن جمعیت شته و مشاهده پیچیدگی شدید برگها، تنها راه مبارزه با شته سیاه، استفاده از حشره کش است. سمپاشی باید زمانی انجام شود که شتهها فعال باشند و دشمنان طبیعی حضور کمی داشته باشند. برای افزایش اثر سمپاشی، پشت و روی برگها باید به طور کامل پوشش داده شود، از چسب برگ استفاده شود و بهترین زمان سمپاسی باقلا، صبح زود، عصر و غروب است.
توجه داشته باشید که در زمان گلدهی باید بااحتیاط از سموم استفاده شود تا از آسیب رسیدن به زنبورها جلوگیری گردد. پیشنهاد میکنیم برای اطلاع بیشتر از نحوه مبارزه با سایر شتهها، مقاله بهترین سم برای کشتن شته را نیز جداگانه مطالعه کنید. بهترین سم شته سیاه باقلا عبارتاند از:
- کنفیدور
- آکتارا
- مموری
- دلتامترین
- چس
- پریمور
- استامی پراید
- پالیزین
- سم بیولوژیک تنداکسیر
توصیه میکنیم برای انتخاب سم شته باقلا، تعیین مقدار دقیق مصرف و مشخصکردن زمان مناسب سمپاشی، حتماً با گیاهپزشکان مزرعه دانش مشورت کنید تا از بروز خسارتهای احتمالی جلوگیری شود و محصولی سالمتر داشته باشید.
کنترل شته سیاه باقلا
مدیریت شته سیاه باقلا باید به روش تلفیقی انجام شود، چون این آفت سرعت تکثیر بسیار بالایی دارد و در برابر بسیاری از سموم نیز بهمرور مقاوم میشود. روشهای طبیعی کنترل شته سیاه باقلا در موارد زیر خلاصه میشود:

- تغذیه متعادل گیاه: پرهیز از مصرف بیش از حد کودهای ازته و کاهش نسبت نیتروژن به پتاسیم توانزیستی شته سیاه باقلا روی لوبیا را کاهش میدهد.
- تنظیم آبیاری و رطوبت: تنش خشکی و آبیاری بیش از حد هر دو باعث استرس گیاه و حساسیت بیشتر به شته میشوند.
- مدیریت دما در گلخانه: دمای بالا سرعت تکثیر شته را تا چندین برابر افزایش میدهد. تهویه مناسب، سایهبان و خنککنندهها باعث کاهش آفت میشود.
- کشت ارقام مقاوم: ارقام مقاوم به سموم آغشته هستند و بروز آفات را در فضای باز و گلخانه کاهش میدهد.
- استفاده از کارتها: استفاده از کارت زرد و رول زرد چسبنده بهویژه در گلخانهها، علاوه بر جذب و کاهش جمعیت آفت، برای شناسایی شروع آلودگی نیز مفید است.
- رعایت بهداشت مزرعه: علفهای هرز میزبان پنهان شته هستند؛ حذف آنها جمعیت اولیه را بهشدت کاهش میدهد.
- حمایت از دشمنان طبیعی: کفشدوزکها، بالتوری سبز، زنبورهای پارازیتوئید و سنهای شکارگر باعث کاهش طبیعی جمعیت شتهها میشوند.
- شستوشوی بوتهها: شستن برگها با آب یا صابون زراعی، جمعیت اولیه شته را کم کرده و گسترش آفت را کند میکند.
Aphid management must start with cultural and biological practices; insecticides should be the last option._ UC IPM





